Op mijn 10 jaar verliet ik deze stad om er op mijn 33ste terug neer te strijken, met vrouw, peuter en baby. Als zoon van een politicus werd mij toen al de vraag gesteld : goa je gie nie in de politiek? Ik heb de boot steeds afgehouden, politiek is een fulltime job terwijl ik nog een advocatenpraktijk moest uitbouwen en een jong gezin had met bijzondere behoeften. Maar ook en vooral: ergens nieuw neer strijken en meteen commentaar leveren op het beleid … dat hoort niet.

Ondertussen ben ik 45 jaar, verliefd geworden op Nieuwpoort, ken ik het beleid en zie ik welke richting het uitgaat en vooral niet uitgaat. En over dat laatste maak ik me zorgen. We hebben de beste restaurants, maar na het eten mag je naar huis want er zijn nauwelijks nog cafés. Welke plaatsen van vertier tot court zijn er nog voor de jeugd? Welke evenementen hebben wij als je kijkt wat onze buurgemeenten allemaal organiseren? Handelaars klagen over te strenge reglementitis, vakantieverhuur maakt plaatselijk wonen onbetaalbaar, en ook al staat cultuur hier hoog aangeschreven, we hebben nog steeds geen erkend museum. enz. Mijn hart bloedt wanneer ik zo’n prachtig gebouw als de Cardijnzaal zie verloederen terwijl de plaatselijke muziekverenigingen over geen deftige repetitieruimte beschikken. Wanneer ik praat met mensen uit het verenigingsleven blijkt dat zij zich inderdaad in de steek gelaten voelen door het bestuur. Ik mis ook een communitygevoel in Nieuwpoort. We zijn in slaap gevallen en onze fierheid kwijt terwijl er zo veel opportuniteiten zijn in en met Nieuwpoort en zijn randgemeenten.

Voor mij is het simpel. Nieuwpoort heeft terug een visie, vers bloed en krachtdadig bestuur nodig voor het komende decennium. Dit voel je gewoon wanneer je hier op straat loopt. Je kan dit blijven aanklagen of zelf in de arena stappen. Ik kies met veel goesting en ambitie voor het laatste. Het is tijd voor een nieuwe frisse wind door Nieuwpoort.