Beste lezers,
Met een weekje vertraging. Excuses daarvoor. Maar als de website van de stad twee dagen in panne mag liggen, dan mogen wij ook even onze tijd nemen. Hier gaan we dan : onze alternatieve – maar geheel neutrale – kijk op de gemeenteraad van 20 maart jongstleden.
De zaal zat wederom goed vol en er waren dit maal voldoende klapstoeltjes. Een pluim voor het bestuur (Als het goed is dan mag dat ook eens gezegd worden).
Een videolivestream zal er daarentegen niet meer komen deze legislatuur. Volgens de burgemeester blijft dit praktisch onmogelijk. We hadden nochtans een excellente camera-expert in dienst, maar die moest ondertussen het (stad)huis noodgedwongen verlaten. Wie spreekt en loeit in de gemeenteraad, kan u straks wel live volgen via een audiostream. We begrijpen dat een beeld niet altijd een meerwaarde geeft, en danken onze burgervader voor deze toegeving.
Het eerste agendapunt dat voor vuurwerk kon zorgen was de aanpassing aan de meerjarenbegroting. We lieten nestor Jo als eerste zijn fusés afsteken. Jo leest de begroting niet, Jo gaat er mee slapen en wordt er mee wakker. De hele Vismarkt heeft het geweten wanneer het meerjarenplan op de agenda staat. Onze schepen van financiën had het ook geweten. Hij ontweek, weerlegde, incasseerde alle vragen zoals we hem kennen. Verveeld, maar met een glimlachje. Tot Jo de olifant in de kamer bracht waar we allen op zaten te wachten. De dotatie van 36.000 euro aan de Parochiale Eenheid. Onze burgervader had de vorige gemeenteraad nog fier meegedeeld dat enkele raden en verenigingen extra geld zouden krijgen. In werkelijkheid gaat het om wat kruimels die vooral moesten verantwoorden dat de Parochiale Eenheid een extra bijdrage van 36.000 euro kreeg. Een katholiek zorgt voor zijn volk. Toch voor zijn eigen volk.
Het stoom kwam uit de oren van onze rode logebroeder. De ene vraag naar verantwoording na de andere werd afgevuurd. Waarom een bedrag van 36.000 euro als er met moeite 18 kerkstoelen bezet zijn op zondag. Daar had hij een punt. Onze Schepen moest diep in zijn catechismusboekje duiken om antwoorden als “voor de vormsels zeker?” te kunnen prevelen.
U weet ondertussen dat wij altijd goed ons huiswerk maken zodat wij dan maar zelf het antwoord hebben gegeven : het geld dient waarvoor het in 2022, 2023 en 2024 werd gevraagd : om een secretariaatsmedewerker te betalen. Meteen na dit antwoord, volgde onze eerste prik : we vroegen de Schepen waarom die 36.000 euro niet gewoon in december in de begroting werd voorzien aangezien het om een jaarlijkse dotatie gaat. Het betreft dus geen verrassing die een aanpassing van de begroting behoeft. “Omdat we pas recent de vraag kregen”. We geloofden de Schepen. Wat ondertussen naïef is gebleken, maar wordt vervolgd.
Maar dan moest het hoofdgerecht nog komen. De secretariaatsmedewerker waarvoor de dotatie al drie jaar wordt aangevraagd, is namelijk CD&V raadslid Ann Vanderheeren. In dat geval mag Ann het agendapunt rond de dotatie niet mee bespreken noch stemmen. Evident dat je niet zelf je eigen loon goed keurt en artikel 27 van het Decreet op het Lokaal Bestuur verbiedt ook zulke onfrisse praktijken. Probleem natuurlijk want gelet op de krappe meerderheid van één zetel zou dat kunnen betekenen dat de dotatie niet wordt goedgekeurd. Volgende prik : Aangezien de subsidie al drie keer was aangevraagd expliciet voor de tewerkstelling van Ann en aangezien Ann op de website van de Pastorale Eenheid alsook op haar eigen Linkedin nog steeds vermeld staat als secretariaatsmedewerker, vroegen wij ons af of Ann de zaal niet moest verlaten. Minstens had Ann wat uit te leggen.
Maar Ann legde niets uit. Ann deed waarvoor ze verkozen werd de komende zes jaar : zwijgen. Met uitgestreken gezicht. De hete aardappel was wederom voor onze Schepen van Financiën die zich er van afmaakte met de woorden: “Volgens onze informatie werkt Ann niet voor de Pastorale Eenheid.” We reageerden met zoveel ongeloof dat we er zelf een Kerk mee konden vullen. Aandringen had geen zin. Maar kijk beste lezer, wanneer een politieker zegt “volgens onze informatie”, dan zegt hij eigenlijk : ik ga waarschijnlijk liegen, ik weet dat ik waarschijnlijk ga liegen, maar als het uitkomt, dan wil ik er nog van onder uit geraken. Kortom, wordt vervolgd.
Wie had echter kunnen vermoeden dat de luidste knal toen nog moest komen. De Schepen van Koeien en Computers was uit zijn zesjarige winterslaap van de vorige legislatuur ontwaakt. En hoe?
Toen onze fractieleider voorstelde om de stemming over het nieuwe huishoudelijk reglement te verdagen, loeide onze Schepen het kot dusdanig bijeen dat we zelf even uit het lood waren geslagen. We vroegen de verdaging van de stemming omdat de beperking van twee vragen per raadslid niet was besproken tijdens de twee informele voorafgaande vergaderingen tussen oppositie en meerderheid. We vonden het niet netjes om deze wijziging aan het reglement nu zo – meerderheid tegen minderheid- door onze strot te rammen. Het kwam van diep, heel diep, en onze fractieleider was de kop van jut. Die beperking van twee vragen per raadslid was wel besproken en bovendien stond dat ook al in het vorig reglement, zo loeide het. Onze fractieleider riep de hulp in van de Algemeen Directeur. Deze bevestigde dat de beperking van twee vragen in het geel gemarkeerd werd in het nieuwe huishoudelijk reglement en dat wat geel gemarkeerd stond, inderdaad nieuw was toegevoegd aan het reglement, Oef, de eerste uitval ontweken. Maar het verwijt dat onze fractieleider een leugenaar was, dat deze beperking wel degelijk was besproken op die vergaderingen, bleef hangen.
Daarom hebben we de twee verslagen van die vergaderingen er nog eens bij gehaald. Wie ze hebben wil, die mag ze komen halen. Wijzelf zoeken in elk geval nog steeds naar de passage in deze verslagen waarin melding wordt gemaakt van een beperking tot twee vragen per raadslid.
Enig schuldinzicht bij onszelf is overigens wel op zijn plaats.
De nieuwe beperking mocht volgens onze burgervader niet gelezen worden als zouden er maar twee vragen mogen gesteld worden. De beperking moest gelezen worden dat er slechts over twee verschillende onderwerpen vragen mogen gesteld worden, maar we hierover dan wel zoveel vragen mochten stellen dat we zelf willen. Hier konden we mee leven. En met het pittig debat dat de Schepen van Waterbeheersing ons bezorgde trouwens ook. Het mag eens stuiven.
Maar onze vraag tot verdaging was op nog andere argumenten gesteund. Onduidelijkheden en onwettigheden in het nieuwe reglement. Dat soort dingen. Het is evenwel aan de overzijde dat het genadeschot werd gegeven. Jeroen Declercq heeft in den vreemde niet alleen liggen bruinen maar blijkbaar ook wat huiswerk gemaakt. Het nieuwe reglement voorzag namelijk in een regeling om van thuis uit als raadslid toch mee te vergaderen en (vooral) mee te stemmen.
Zijn motivatie liet de burgmeester optekenen in Het Laatste Nieuws, https://www.hln.be/nieuwpoort/nieuwpoort-wil-hybride-vergaderen-tijdens-gemeenteraad-toelaten-onze-krappe-meerderheid-heeft-daarmee-te-maken~afd5ac7f/ Maar Jeroen dus. Hij toonde fijntjes aan dat de redenen in het huishoudelijk reglement opgesomd om hybride te vergaderen eenvoudig niet wettelijk waren. Onze burgervader had genoeg gehoord en stemde in met een verdaging van de stemming. Zijn kudde volgde gedwee en ook de andere agendapunten werden zonder veel gedoe gestemd.
Glorie evenwel voor ons gemeenteraadslid Niels Bouckenooghe. Niels had een agendapunt toegevoegd om cafés toe te laten terrassen te plaatsen in de Albert-I-Laan. Niels drinkt graag een pintje, dat weten we ondertussen. En als ex-cafébaas weet hij als de beste hoe terrassen het algemeen belang kunnen dienen. De CD&V meerderheid stemde tot ieders verbazing mee. Die verbazing was van korte duur want na de stemming toverde de burgemeester een brief uit het verleden tevoorschijn van de Wegbeheerder die om veiligheidsredenen geen toelating gaf om terrassen te plaatsen. Een klassieke tsjevenstreek dus. Maar de burgemeester gaat een brief schrijven naar de Wegbeheerder met de vraag haar standpunt te herzien. Wat dan weer op onze bijval kan rekenen. Sidder en beef daar maar al in Brussel.
Na de agendapunten waren er nog wat varia-vragen. Maar de fut was er precies uit. We herinneren ons in elk geval geen wereldschokkend debat meer. Het volk mocht naar huis en als raadsleden hebben we zoals steeds ter plaatse nog een pint gedronken met onze concullega’s. Al zijn we deze keer niet in polonaise naar buiten gegaan.
Dimitri Dedecker
